De geschiedenis van de tandheelkunde

De tandheelkunde heeft een rijke geschiedenis. Want zo professioneel en effectief als het tegenwoordig gaat, is het niet altijd geweest. Hoe heeft deze tak van de wetenschap zich door de eeuwen heen ontwikkeld?

Onze reis begint in ruim 7.000 jaar geleden. De Indiërs, Japanners, Chinezen en Egyptenaren uit die tijd hadden tandbederf opgemerkt. Als oorzaak daarvan wezen zij daarvoor de tandworm aan. Een paar duizend jaar later waren de Grieken al een stuk verder. Hippocrates en Aristoteles beschreven de hoe de tanden bedierven, wat daar aan gedaan kon worden en maakten zelfs al de eerste implantaten en beoefende de eerste kaakchirurgie. 

Al deze kennis werd in de eeuwen die daarop volgde, niet gebruikt. Wanneer men ziek was, ging men een tand trekken, zoals de verstandskies trekken. Dit hoefde niet eens per se bij last bij de kaak 

of tanden zelf te zijn, bij verscheidene ziektes werd deze procedure uitgevoerd. Dit werd ook niet door de tandarts gedaan, die bestond toen nog niet. Nee, deze ingrepen werden uitgevoerd door de arts of een barbier, iemand die haar en baarden verzorgd. 

Pas in de wetenschappelijke revolutie werd er weer teruggegrepen op de kennis uit de klassieke oudheid. Men bestudeerde wat er toen gedaan werd, en paste het toe. Daarna konden ze beginnen met het verbeteren. In de 17e en 18e eeuw werden dan ook veel ontdekkingen gedaan, van tandplaque tot de moderne tandenborstel. 

In de tijd van de 19e eeuw tot nu zijn de meeste wetenschappelijke ontdekkingen gedaan. Dit zijn de dingen die tandheelkunde tot de effectieve en schone wetenschap maakt die het vandaag de dag is. Vooral door de ontwikkelingen op technisch gebied van met name het einde van de 20e eeuw, kon de wetenschap uitgroeien tot een wetenschap die bijna alles kan verklaren. Maar het is dus een lange reis geweest om hier te komen.